Yannarak Wannasai

วันนี้เป็นวันเปิดงาน Tipitaka Chanting Ceremony ณ เจดีย์พระศรีมหาโพธิ์ พุทธคยา ผมก็ต้องไปเตรียมตัวจัดโต๊ะเพื่อจัดแสดงหนังสือพระไตรปิฎกบาฬี และเว็บไซต์ tipitakastudies.net ที่เป็นเว็บไซต์ที่ให้บริการพระไตรปิฎกออนไลน์ฉบับที่ถูกต้องและสมบูรณ์ที่สุด (อิอิ แอบชมงานตัวเอง)...
โต๊ะที่จัดแสดงงานของเราก็อยู่ในบริเวณด้านหลังลานใต้ต้นพระศรีมหาโพธิ์ซึ่งใช้เป็นพิธีสวดสังวัธยายโดยพระสงฆ์ 600 รูปจาก อินเดีย, บังกลาเทศ, ศรีลังกา, พม่า, ไทย, ลาว, กัมพูชา และออสเตรเลีย ซึ่งโต๊ะที่เราใช้แสดงก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษมากนักมีเพียงแค่จอโปรเจ็กเตอร์ 50 นิ้ว laptop computer อีกสองเครื่องและที่สำคัญที่สุดคือหนังสือพระไตรปิฎกฉบับที่จะใช้สวดในงานนี้จำนวน 1 ชุดมี 3เล่ม
บรรยาการของพุทธคยาที่ผมสัมผัสมาในช่วงสองวันนี้ ไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกเหมือนอยู่ต่างประเทศเลย เพราะว่ามีคนไทยเยอะมาก ๆ ที่นี่ใช้เงินไทยแทนก็ได้ คนขายของบางคนก็พูดไทยได้คล่องปรื๊อเลย และผมยังพบว่านิสัยคนอินเดียก็เหมือนกับคนไทยคือชอบมุงครับ ไม่ได้มีแต่ไทยมุงอย่างเดียวนะครับ แขกมุงก็มี เพราะว่าวันนี้ระหว่างที่ผมจัดโต๊ะแสดงอยู่นั้น ผมถูกเข็มหมุดบาดมือเลือดออกเลยต้องออกไปซี้อพลาสเตอร์ยากับเบตาดีน ตอนซื้อของที่ร้านขายยา แขกก็มุงดูผมกับพี่เอ พอเราซื้อเสร็จก็เดินมาหาที่ใส่ยาที่ใต้ต้นไม้ ขณะที่ใส่ยาพวกแขกก็มาดูผมใส่ยากับติดพลาสเตอร์ ตลกดีครับ แขกก็ชอบมุง
เรื่องแปลก ๆ ที่ผมพบที่พุทธคยาอีกอย่างหนึ่งก็คือ การปฎิบัติบูชาของพระทิเบตครับ เช่น การกราบของพระทิเบตเหมือนการว่ายน้ำบกเลยครับ คือยืนไหว้ หลังจากนั้นก็ลองไปทำท่าเหมือนวิดพื้นแล้วเสือกมือไปจนถึงหัว การกราบท่านี้ต้องใช้พละกำลังอย่างมาก ผมเห็นพระทิเบตกราบท่านี้ทั้งวันเลยครับ ผมก็ไม่ทราบว่าวิธีดังกล่าวจะช่วยให้บรรลุนิพพานยังไง? แต่ที่แน่ ๆ อย่างน้อยก็เป็นประโยชน์แก่ร่างกายเพราะเห็นพระทิเบตนี่กล้ามโตกันทุกคนเลย
มาเล่าบรรยากาศงานวันเปิดพิธีมั่งดีกว่า งานนี้ไม่ใช่มีแต่พระนะครับที่มาร่วมงานมีฆราวาสจากประเทศต่าง ๆ ก็มาร่วมงานด้วยรวมถึงฝรั่งตาน้ำข้าวก็มีครับ ผู้คนก็ให้ความสนใจกับซุ้มของผมอย่างล้นหลาม (ก็อยู่หน้าทางเข้างานนี่ครับ ใคร ๆ ก็ต้องเข้ามาดู) ที่น่าประหลาดใจก็คือคนที่สนใจอย่างจริง ๆ จัง ๆ ไม่ได้มีคนไทยเลยครับ ส่วนใหญ่เป็นชาวต่างชาติเช่นศรีลังกา บังกลาเทศ และ เวียตนาม มีพระไทยมาชมซุ้มผมด้วยเหมือนกันแต่ท่านไม่ได้ให้ความสนใจพระไตรปิฎก แต่กลับถามว่าโปรเจ็กเตอร์ราคาเท่าไหร่ ผมละงงเลยครับ สงสัยนึกว่าผมเป็นเซลแมน ในใจผมก็เศร้าใจลึก ๆ ขนาดฝรั่งอเมริกันยังให้ความสนใจและถามผมอย่างตั้งอกตั้งใจ จนพวกเขาเข้าใจแต่ไม่มีคนไทยเลยซักคนที่มาสนใจพระธรรมคำสอน คนไทยส่วนใหญ่มาก็ไว้พระเมตตา สักการะพระศรีมหาโพธิ์ แต่ไม่ได้คิดจะศึกษาคำสอนเลย น่าเศร้าจังครับ
ประมาณเกือบบ่ายสามโมงพิธีเปิดงานถึงจะเริ่มได้ (จริง ๆ แล้วพิธีเปิดตามกำหนดการคือตอนบ่ายสองโมง ไม่ทราบว่าเป็นเพราะคณะฆราวาสไทยมัวแต่ชักช้าไม่ยอมเข้าปะรำพิธีหรือป่าวพิธีถึงได้เริ่มช้า) ก็มีตัวแทนพระสังฆราชจากประเทศต่าง ๆ ก็มากล่าวเปิดงาน หลังจากนั้นก็มีการสวดบูชาพระพุทธคุณ พระธรรมคุณ และ พระสังฆคุณ แล้วจึงสวดธรรมจักรกัปปะวัตนะสูตร ระหว่างที่ฟังสวดรู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้างแต่บรรยากาศของงานก็ทำให้ผมรู้สึกปิติครับ กว่าจะสวดจบก็หกโมงครึ่งครับแล้วเราก็กลับโรงแรม